Για να γίνουν οι τίτλοι διαφανείς μετακινήστε το πλαίσιο
με το βελάκι (εδώ) λίγο επάνω και αφήστε το
ENCODING,RIPPING,SUBTITLES ΚΩΣΤΑΣ Κ
ΤΙΤΛΟΣ ΕΡΓΟΥ *** THE BEACH ***
ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΡΓΟΥ 1:54:11
Με λένε Ρίτσαρντ.
Τι άλλο χρειάζεται να ξέρετε;
Πράγματα για την οικογένειά μου κι από πού είμαι;
Τίποτα απ' αυτά δεν έχει σημασία.
Δεν είχα διασχίσει ποτέ τον ωκεανό, να αφεθώ ελεύθερος...
να ψάξω για κάτι πιο όμορφο, κάτι πιο συγκλονιστικό...
κι ακόμα- ναι, το παραδέχομαι- κάτι πιο επικίνδυνο.
Κι έτσι, μετά από 18 ώρες καθηλωμένος σ'ένα αεροπλάνο...
3 ηλίθιες ταινίες, 2 πλαστικά γεύματα, 6 μπίρεςκαι καθόλου ύπνο...
προσγειώθηκα τελικά... στη Μπανκόνγκ.
Θέλεις να πας στους καταρράχτες; Θαλάσσια αγορά! 1500.
Πιο φτηνά δε γίνεται! 'Ελα!
Εεε! Ψάχνεις για μέρος να μείνεις;
- Θα βρω μόνος μου. Ευχαριστώ. - Τι θέλεις, φίλε;
Αυτή είναι. Η Μπανκόνγκ.
Η πόλη της διασκέδασης.
Η πύλη τηςΝ.Α. Ασίας.
Εδώ τα δολάρια και τα μάρκα γίνονται ψεύτικα ρολόγια κι' αληθινές ουλές.
Διασκέδαση! Αγόρι! Κορίτσι! Γαμήσι! Κανένα πρόβλημα!
- Κι έρχονται οι πεινασμένοι να φάνε. - Θέλεις να πιείς αίμα φιδιού;
Μισό λεπτό. Είπες "αίμα φιδιού";
Ναι!
- Όχι, ευχαριστώ. - Γιατί, τι έχει το αίμα φιδιού;
- Απλά δε μου αρέσει η ιδέα. - 'Ισως φοβάσαι.
- Φοβάσαι το καινούριο. - Απλά δε μου αρέσει η ιδέα.
Όπως όλοι οι τουρίστες! Θέλετε όλα να 'ναι ασφαλή.
Σαν την Αμερική!
Γι' αυτό μην αρνηθείτε ποτέ πρόσκληση.
Ποτέ μην αντισταθείτε στο άγνωστο.
Ποτέ μην είστε αγενείς.
Κύριοι...
ήταν εξαιρετικό.
Και ποτέ μη μείνετε παραπάνω απ' όσο πρέπει.
Απλά έχετε το μυαλό σας ανοιχτό και ρουφήξτε την εμπειρία.
Κι αν σας πονέσει...
τότε μάλλον αξίζει τονκόπο.
Καλησπέρα.
Θα ήθελα ένα δωμάτιο, παρακαλώ.
Το μόνο πρόβλημα είναι ότι όλοι έχουν την ίδια ιδέα μ' εσένα.
'Όλοι ταξιδεύουμε χιλιάδες μίλια...
μόνο για να δούμε τηλεόραση και να ξαπλώσουμε σαν στο σπίτι μας.
Κι εκεί αναρωτιέσαι...
Θα χουμε καθαρίσει το μέρος, σ' ένα λεπτό. Μην ανησυχείτε!
..τι νόημα έχει αυτό;
Ευχαριστώ.
Καληνύχτα.
Κι όσο για τα μοναχικά ταξίδια...
γάμησέ τα είναι!
Αν έτσι πρέπει να 'ναι, τότε έτσι είναι.
Όλοι ευχαριστημένοι;
Όλοι περνάτε καλά, έτσι;
Άι γαμήσου! Άι γαμήσου!
- Βούλωσέ το, σε παρακαλώ. - Μπάσταρδα παράσιτα!
Ιοί!
Αυτό είναι και γαμώ! Καρκίνοι!
Μπάσταρδοι καρκίνοι!
'Ενας τεράστιος, αδηφάγος καρκίνος, που κατατρώει τον κόσμο όλο!
Εεε!
Εε, εσύ!
- 'Εχεις να καπνίσουμε τίποτα; - Όχι, δεν έχω να καπνίσουμε τίποτα!
Κανένα πρόβλημα, φίλε μου, γιατί...
εγώ έχω τόνους απ' αυτό το πράμα.
Με καταλαβαίνεις;
Όχι, δε με καταλαβαίνεις.
'Εχεις δίκιο. Δε σε καταλαβαίνω.
Καλύτερα είμαστε τώρα!
Ευχαριστώ.
'Ηταν η παραλία. Με καταλαβαίνεις;
Η παραλία. 'Ηταν πανέμορφη.
Τόσα νέα πράγματα, πολλές αισθήσεις. Προσπαθώ να το ελέγξω...
αλλά μου βγαίνει όλο και περισσότερο.
Είναι βλέπεις...
Είναι βλέπεις σ' ένα νησί.
Και το νησί είναι τέλειο.
Εννοώ, δηλαδή, πραγματικά τέλειο.
Δεν εννοώ απλά ωραίο.
Είναι πραγματικά ωραίο, με καταλαβαίνεις;
Είναι τέλεια.
Είναι σαν λίμνη.
Σαν παλιρροιακή λίμνη, ξέρεις...
Περιτριγυρισμένη από βράχους.
Απόλυτα μυστική, απόλυτα...
απαγορευμένη.
Και κανείς δεν μπορεί ποτέ...
ποτέ, μα ποτέ να πάει εκεί.
Μια φορά κι έναν καιρό, όμως, πήγαν μερικοί άνθρωποι.
Άντρες και γυναίκες με ιδανικά. Με καταλαβαίνεις;
Δε μιλάω απλά για συνηθισμένους περιπλανώμενους ταξιδιώτες.
Πιστεύεις ότι το μέρος υπάρχει;
Όχι.
Μάλλον, όμως, θα μου πεις ότι θα "πρεπε, έτσι δεν είναι;
Δεν έχει καμία σημασία πλέον τι νομίζω εγώ.
Όλα εξαρτώνται από σένα.
Ιδανικά, ε;
Είμασταν απλά παράσιτα!
Ο τεράστιος, αδηφάγος καρκίνος!
Εγώ ήμουν αυτός, βλέπεις, που προσπαθούσε να βρει τη θεραπεία.
Ο ευρέτης της θεραπείας.
Τους είπα: "Πρέπει να φύγετε από 'δώ".
"Πρέπει να φύγετε απ'αυτό το μέρος."
Αλλά δε με άκουσαν.
Δε θέλω να σε προσβάλω, αλλά...
σου 'χει στρίψει μήπως;
Ορίστε, Ρίτσαρντ.
Χαίρομαι που σε γνώρισα, φίλε.
Ναι. Κι εγώ το ίδιο.
Προσέχετε! Ηλεκτρισμός!
- Κυρία μου! - Κούλαρε, φίλε!
Καμία ανησυχία!
Εεε! Φίλε.
'Εχει γράμμα.
- 'Εχει, τι; - Γράμμα στην πόρτα.
Απίστευτο!
Μήπως...
Γεια...
Ελπίζουμε όλοι...
κι ονειρευόμαστε...
αλλά δεν πιστεύουμε ποτέ ότι θα συμβεί κάτι και σε μας.
'Όχι όπως αυτά που συμβαίνουν στις ταινίες τουλάχιστον.
Κι όταν τελικά συμβεί...
θέλουμε να νιώσουμε διαφορετικά.
Πιο πρωτόγονα.
Πιο αληθινά.
Εγώ περίμενα να μου συμβεί κάτι.
Όμως δε γινόταν τίποτα.
Όνομα: κ. Ντάφυ Ντακ.
Τόπος γεννήσεως: στη Χώρα του Ποτέ.
Μας γάμησε η γραφειοκρατία.
Οι μπάτσοι ήταν τσατισμένοι γιατί ταξίδευε με ψεύτικο διαβατήριο.
Εμπρός, υπέγραψε τη δήλωση.
Εντάξει είναι.
Λέει απλά ότι έκοψε τις φλέβες του κι ήταν νεκρός όταν τον βρήκες.
Δεν με ρώτησαν, όμως, για το χάρτη, κι έτσι...
Κανένα πρόβλημα.
..δεν τους το είπα.
Καλή σας μέρα.
Καλή τύχη!
Με συγχωρείτε.
Ακούστε με λίγο. Αυτό το νησί...
μπορεί, δηλαδή, και να μην υπάρχει.
Ακόμα κι αν υπάρχει, δεν ξέρω αν μπορούμε να πάμε εκεί.
Απλά αναρωτιόμουν αν θέλετε να έρθετε μαζί μου. Αυτό είναι όλο.
Γεια! Θέλετε να την κάνουμε;
Να... πάμε ταξίδι;
Η κοπελιά σου κι εμείς; Οι δυό σας, δηλαδή, κι εγώ. Όλοι μαζί.
Μιλάω για ένα μυστικό νησί...
Νομίζω ότι όλοι προσπαθούν να κάνουν κάτι διαφορετικό...
και καταλήγουν να κάνουν όλοι το ίδιο πράγμα.
Συνειδητοποίησα ότι δεν είχα ιδέα πώς θα πηγαίναμε εκεί.
Ό Ετιέν, όμως...
Πρέπει να το παραδεχτώ, ο τύποςήταν υπέροχος.
Εννοώ, δηλαδή, ότι οργάνωσε τα πάντα: εισητήρια...
το δρομολόγιο, όλο το ταξίδι.
Απ' τη Μπανκόνγκ στο Σούρατ Τάνι. Απ' το Σούρατ Τάνι στη Να Τον.
Απ' τη Να Τον στην Τσαγουένκ.
500 μίλια σε 24 ώρες, με λιγότερο από 400 μπαχτ.
Πιστέψτε με, είναι πολύ καλά.
Πορευόμασταν με κατεύθυνση το άγνωστο.
'Όμως για να φτάσουμε, έπρεπε ν' ακολουθήσουμε τους τουρίστες.
Κανονίστηκε. Αύριο το πρωί. 1800 μπαχτ.
Υπέροχα. Καλή δουλειά, φίλε.
Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα. Δε θα μας πάει στο νησί.
Είναι εθνικός δρυμός και απαγορεύεται να πάει κανείς εκεί.
Θα μας πάει, όμως, σ' αυτό το νησί όπου μπορούμε να μείνουμε το βράδυ.
Ναι, αλλά αυτό είναι το λάθος νησί.
Ναι, το ξέρω αυτό.
Καλά. Και πώς θα πάμε από εδώ, εκεί;
- Κολυμπώντας. - Κολυμπώντας;
Ναι. Θ' αφήσουμε τους σάκους μας στο νησί και θα κολυμπήσουμε.
- Δεν ξέρεις κολύμπι, Ρίτσαρντ; - Φυσικά και ξέρω κολύμπι.
- Κανένα πρόβλημα, λοιπόν. - Πόσο μακριά είναι, όμως;
Δεν ξέρω. Κανα-δύο χιλιόμετρα.
- Ωραία. Δεν είναι μακριά. - Σταμάτα, Ρίτσαρντ. Αξίζει τον κόπο.
Είναι περιπέτεια. Οι τρεις μας μόνο.
Άκου: "Ξέρεις κολύμπι;"
"Φυσικά και ξέρω κολύμπι! Κι είμαι Γάλλος κι έχω ωραία γκόμενα!"
Υπέροχα!
- Γαμώτο! - Κλείστηκες απ' έξω, έτσι;
'Εχασες το κλειδί σου;
- Γκαντεμιά! - Ναι, γκαντεμιά!
Θέλεις, λοιπόν, καμιά μπίρα τότε;
- Καλύτερα είσαι χωρίς αυτήν. - Πού στο διάολο το ξέρεις, Σάμυ;
Ούτε που την ξέρεις καν!
Απλά προσπαθώ να τον βοηθήσω στη δύσκολη στιγμή του.
- Κανένα πρόβλημα. - Βλέπεις, Ζεφ;
- Κανένα πρόβλημα. - Άλλαξε θέμα, γαμώτο.
Εντάξει. Ας πούμε για το πως περνάς μία ώρα κάθε μέρα στον καθρέφτη.
Ωραία. Τον βλέπεις αυτόν; Του αρέσει να σκουπίζει τον κώλο του με φύλλα.
Νομίζει ότι είναι ο Ράμπο. Μα το Θεό!
- Καλά. - Που να με πάρει!
Φαντάζομαι ότι ξέρεις την ιστορία για το τηγανιτό ποντίκι.
Ναι.
Μια γυναίκα δαγκώνει ένα μπούτι κοτόπουλο και είναι τελικά ποντίκι.
Είναι γνωστή ιστορία.
Ακριβώς. Συμβαίνει πάντα σε κάποιον γνωστό σου.
Και λοιπόν;
Κυκλοφορεί κι εδώ μία ιστορία.
Για μία παραλία.
Ναι;
Κι αυτή η παραλία είναι τέλεια, σου λέω.
Είναι σ' ένα νησί...
τελείως κρυμμένη απ' τη θάλασσα.
Φαντάσου τώρα. Τελείως λευκή άμμο.
- Κρυστάλλινο νερό. Φοινικόδεντρα. - Ναι, με καρύδες και τέτοια!
Πες του και το καλύτερο, χαζέ.
Κι αρκετό χασίσι, Ρίτσαρντ...
για να καπνίζεις όλη μέρα, κάθε μέρα...
- ..για την υπόλοιπή σου ζωή! - Τρελό χόρτο, φίλε!
Μόνο λίγοι ξέρουν που ακριβώς είναι και το κρατάνε απολύτως μυστικό.
Κανείς δεν έχει συναντήσει κανέναν απ' αυτούς τους ανθρώπους.
Ακριβώς. Σαν το τηγανιτό ποντίκι!
Αν και, αν ήξερα ένα τέτοιο μέρος...
δε θα το 'λεγα πουθενά. Δε θα 'θελα τον κάθε μαλάκα στην Ταϋλάνδη...
να μού 'ρθει εκεί!
Ναι. Τι έχεις να πεις, λοιπόν, για την ιστορία αυτή, Ρίτσαρντ;
Είναι καλή. Είναι μία καλή ιστορία.
Εε, εσύ! Βρήκα το κλειδί σου!
Ξέρω, βέβαια, ότι δεν ήταν μέρος του σχεδίου...
αλλά πήρα την απόφαση να τους αφήσω αντίγραφο τουχάρτη.
Δε λέω ότι ήταν η καλύτερη απόφαση που πήρα ποτέ.
Θεώρησα ότι η διάδοση των νέων ήταν μέρος της φύσης ενός ταξιδιώτη.
Στην πραγματικότητα όμως...
ήμουν ακριβώς σαν όλους τους άλλους.
Είχα χεστεί πάνω μου, μπροστά στο μεγάλο άγνωστο.
'Ημουν απελπισμένος να πάρω κάτι απ 'την πατρίδα μαζί μου.
- Ρίτσαρντ; - Είσαι έτοιμος;
Ναι. 'Ερχομαι.
Πάμε.
Φρανσουάζ;
Σουτ! Ο Ετιέν θα θυμώσει αν τον ξυπνήσω.
Νομίζει ότι χάνω την ώρα μου βγάζοντας φωτογραφίες τον ουρανό.
- Κι εγώ το ίδιο νομίζω. - Αλήθεια;
Ρίξε μια ματιά.
Κάποιο βράδυ θα βγάλω την τέλεια φωτογραφία.
Γεια!
Συνειδητοποιείς, βέβαια...
ότι μέσα στο άπειρο του διαστήματος...
υπάρχει, κατά πάσα πιθανότητα, ένας πλανήτης εκεί έξω...
ακριβώς σαν κι αυτόν εδώ...
όπου μία άλλη Φρανσουάζ φωτογραφίζει εμάς.
Στην ουσία, φωτογραφίζεις τον ευατό σου σ' ένα παράλληλο σύμπαν.
Απίστευτο.
Υπάρχουν άπειροι κόσμοι εκεί έξω, ξέρεις.
Όπου αυτά που θέλεις να συμβούν, συμβαίνουν στ' αλήθεια.
Ξέρεις κάτι, Ρίτσαρντ;
Αυτές είναι οι συνηθισμένες επιτηδευμένες μαλακίες...
που λένε πάντα τ' Αμερικανάκια στις Γαλλίδες για να τις πηδήξουν.
Θεέ μου! Συγνώμη.
Κι εγώ που νόμιζα ότι τα πήγαινα καλά.
Είναι απλά ουρανός, Ρίτσαρντ. Ας δοκιμάσουμε.
Ηλίθιε.
'Όταν είσαι ξετρελαμένος με κάποιον...
πάντα βρίσκεις λόγους να πιστεύεις ότι αυτός είναι ο άνθρωπός σου.
Δε χρειάζεται να χεις κάποιον καλό λόγο.
Ας πάρουμε τις φωτογραφίες του ουρανού το βράδυ, για παράδειγμα.
Κάτι τέτοιο, στην πορεία, θα ήταν ένα ηλίθιο κι ενοχλητικό συνήθειο...
που θα σας έκανε να χωρίσετε.
'Όμως, μέσα στη δίνη του έρωτα...
είναι ακριβώς αυτό που ψάχνατε όλ' αυτά τα χρόνια.
- 'Ενα χιλιόμετρο. - Δύο.
- Τι λες εσύ, Ρίτσαρντ; - Δεν ξέρω. Είμαι Αμερικάνος...
Σκέφτομαι σε μίλια, όχι σε χιλιόμετρα.
Καλά. Πόσα μίλια, λοιπόν, λες ότι είναι;
Δεν ξέρω. Πάντως μου φαίνεται πολύ μακριά.
Είναι πολύ μακριά. Θα πνιγούμε.
Αν δε δοκιμάσουμε, όμως, δε θα μάθουμε ποτέ, έτσι δεν είναι;
Σωστά.
Πάμε, λοιπόν!
- Είστε καλά; - Ναι, μια χαρά είμαστε.
Νομίζω ότι φτάσαμε στα μισά.
Γαμώτο! Ρίτσαρντ!
- Γαμώτο! - Τι;
Είδα ένα πτερύγιο!
- Τι; Αστειεύεσαι; - Όχι, όχι!
'Ενα πτερύγιο!
Πτερύγιο καρχαρία;
Δεν ξέρω. 'Ενα απλό πτερύγιο. Εκεί πέρα, στα 100 μέτρα.
- 'Ηταν μεγάλο; - Ναι.
Και τι στο διάολο θέλεις να κάνω γι' αυτό;
- Τίποτα! Απλά στο είπα να το ξέρεις. - Καλύτερα να μη μου το 'χες πει!
- Εντάξει, συγνώμη. - Είναι λίγο αργά για συγνώμες τώρα.
Φρανσουάζ! Εξαφανίστηκε!
Θεέ μου!
- Θεέ μου! Τι συνέβη; - Εξαφανίστηκε κάτω απ' το νερό!
Κάτι την τράβηξε προς τα κάτω!
Φρανσουάζ!
Φρανσουάζ! Δεν την βλέπω!
Σκατά! Η σακούλα της!
Υπήρχε καρχαρίας; Είδες καρχαρία, Ετιέν;
Δεν ξέρω!
Γαμώτο!
Μην παίζεις μαζί μου!
Άντε γαμηθείτε!
Εσείς οι Ευρωπαίοι είστε πολύ αστείοι.
'Εχετε τόσο ωραία αίσθηση του χιούμορ.
Γι' αυτό οι κωμωδίες σας έχουν κατακλύσει τον κόσμο.
- Κι ο Μολιέρος; - Ποιος;
Άι στο διάολο!
Ελάτε.
Πω, πω!
Αυτό, φίλε μου, είναι πολύ χόρτο!
Θα πάμε απ' αυτή τη μεριά. Εντάξει; Ησυχία.
'Επρεπε, βέβαια, να είχαμε γυρίσει πίσω.
Αλλά δε θα 'κανα τίποτα τέτοιο.
'Όχι τώρα.
Τους έλεγα συνέχεια ότι θα φτάναμε.
"Πιστέψτε με. Είναι σκέτος παράδεισος."
Αν το ακολουθήσουμε, θα μας οδηγήσει εκεί.
Ελάτε!
Θεέ μου!
Λοιπόν;
- Λοιπόν, τι; - Πώς θα κατεβούμε εκεί κάτω;
Πού να ξέρω εγώ; Εγώ πρέπει ν' αποφασίζω για όλα;
- Θα πηδήξουμε. - Εσύ ήθελες να είσαι ο αρχηγός!
'Εγινα αρχηγός μόνο επειδή έχασες την ψυχραιμία σου, Γαλλάκι!
Ναι. Και δες πού μας έφερες!
- Θα πηδήξουμε. - Αν δε σου αρέσω, ανέλαβε εσύ.
- Εντάξει, κύριος; - Όπως θέλεις.
- Θα κατεβούμε από 'κεί. - Μπορούμε να πηδήξουμε.
Κοίτα, Φρανσουάζ. Δεν πρόκειται να πηδήξουμε!
Εντάξει; Γι'αυτό, βούλωσέ το! Κι όσο για το κατέβασμα απ' τα βράχια...
είναι μία τελείως ηλίθια πρόταση!
- Εμένα είπες ηλίθιο; - Και πού 'σαι ακόμα!
- Εντάξει, σκατόφατσα, όπως θες! - Καριόλη!
Φρανσουάζ!
- Σκατά! - Φρανσουάζ!
Ελάτε, παιδιά! Εντάξει είναι!
Δεν είναι επικίνδυνο! Ελάτε!
Πετάξτε τις σακούλες! Ελάτε!
Εντάξει, λοιπόν. Θα πηδήξουμε.
Και γαμώ.
Το είδες αυτό;
Θεούλη μου!
Συγχαρητήρια!
Εμένα μου πήρε σχεδόν μία ώρα να το αποφασίσω αυτό.
'Ημουν μόνος μου, βέβαια, οπότε πρέπει να δείξετε κατανόηση, έτσι;
Μάλλον πρέπει να δείτε τη Σαλ.
Χριστέ μου! Φτάσαμε!
Το συνειδητοποιείτε αυτό;
Μη φύγεις!
Εντάξει.
Καλά είστε.
Θορυβώδης κουζίνα!
Τι κάνετε;
- Τι φαγητό έχουμε; - Μάντεψε. Ψάρι.
Δεν ξέρω τι περιμέναμε.
Ανθρώπους να μένουν σε σπηλιές...
ίσως και κανα-δύο σε σκηνές. Αλλά τίποτα τέτοιο.
- Τι κάνεις, Κέιτυ; - Μη τα καπνίζεις!
'Ηταν σα να φτάσαμε σ' έναν χαμένο κόσμο.
Μία κοινότητα ταξιδιωτών, όχι απλά περαστικών, αλλά που ζούσαν εκεί.
Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι δε μας είχαν καλέσει καν.
- Αυτός που το σχεδίασε... - Ο Ντάφυ.
Ναι. Είναι νεκρός.
Τι; Με τίποτα!
'Εκοψε τις φλέβες του, σ' ένα ξενοδοχείο στην οδό Κάο Σαν.
- Το είδες με τα μάτια σου; - Αφού το είχε κάνει.
Αυτά είναι άσχημα νέα.
'Ηταν απ' τους ιδρυτές της κοινότητάς μας.
Όμως έπαθε κατάθλιψη.
Τρελάθηκε.
Η αστυνομία δεν ήξερε τι να κάνει το πτώμα. Μάλλον τον αποτέφρωσαν.
Νομίζεις ότι έδωσε χάρτη και σε κανέναν άλλο;
Όχι, δεν το νομίζω.
Κι εσείς; Δείξατε το χάρτη σε κανέναν;
Όχι.
Ωραία.
Εκτιμούμε τη μυστικότητά μας.
Το ακούσατε αυτό;
Κοιτάξτε αυτόν.
Είναι τόσο ωραία, φίλε μου!
- Γείτονες! - Εε! 'Εχω τα λάδια σου.
Θέλω να σου δώσω κάτι.
Ακούστε, όλοι.
Εντάξει. Αύριο θα κάνω πολλά μίλια με το ποδήλατο.
Βίκυ.
Μπράβο! Πολύ καλά. Ελέν;
Πολύ καλά.
Εντάξει. 'Ηταν πολύ εύκολο, όμως.
- 'Ελα τώρα! - Ναι! Εντάξει.
'Εχει κι άλλο, ξέρετε!
- Πάντα τα ξέρεις όλα! - Ρίτσαρντ!
Ναι! Ρίτσαρντ!
Μας έβγαλες ασπροπρόσωπους!
Αυτός έγινε ο κόσμοςμας.
Κι αυτοίοι άνθρωποι, η οικογένειά μας.
Η πατρίδα ήταν ένα ακόμα μέρος για το οποίο δε μιλούσαμε.
Εγκαταστάθηκα.
Βρήκα το νόημα της ζωήςμου.
Το κυνήγι των απολαύσεων.
Η Σαλ ήταν η αρχηγός.
Αλλά δε σήμαινε τίποτα. Δεν είχαμε καμία ιδεολογία ή τίποτα τέτοιο.
'Ηταν ένα παραθαλάσσιο συγκρότημα για όσους δεν τους αρέσουν αυτά...
..το χτίσαμε μόνοι μας. Ακόμα κι ο παράδεισος θέλει διαμόρφωση.
Εδώ και χρόνια, κρατούσαν αυτό το μέρος μυστικό.
Δε χρειάζονταν να το πουν πουθενά. 'Ηταν στην ουσία αυτοσυντήρητοι.
Πήγαιναν καμιά φορά να πουλήσουν μαριχουάνα και ν' αγοράσουν ρύζι.
Την καλλιεργούμε μόνοι μας. 'Ετσι δεν κλέβουμε απ' τους αγρότες.
Το ξέρουν ότι μένετε εδώ;
Φυσικά. Μένουν στην περιοχή τους κι εμείς στη δική μας.
Μας άφησαν να μείνουμε, αρκεί να μην έρθει κανείς άλλος.
- Πράγμα που μας βολεύει κι εμάς. - Εσείς είσασταν πολύ τυχεροί.
Αυτός ήταν ο Κέιτυ. Τον ενδιέφεραν δύο πράγματα μόνο.
Σ' ευχαριστούμε, Κύριε...
για τους δύο πυλώνες του πολιτισμού μας...
τη Χριστιανοσύνη και το κρίκετ.
Υπήρχαν κι οι Σουηδοί: ο Κρίστο, ο Στενκι ο Καρλ.
Μας αρέσει το ψάρεμα.
Και το χειμώνα, μας αρέσει το σκι.
Φυσικά δεν κάνουμε σκι στην Ταϋλάνδη.
Περιμένουμε, εντάξει;
Περιμένουμε να έρθει το ψάρι.
Το καταλάβατε;
Πού να με πάρει! Δε γίνεται αυτό!
Κι εγώ είπα: "Θα σου προσφέρω τα πάντα!"
Κόφ 'το.
Τον σεφ μας τον φωνάζαμε Ανθυγειινό.
Ας μαγειρέψουμε, λοιπόν!
Γιατίείχε τρέλαμε τα σαπούνια.
Ψαρίλα, ψαρίλα!
Ακόμα μυρίζω ψαρίλα!
Υπήρχε ποικιλία από σπορ και παιχνίδια για κάθε γούστο.
Ο Ετιέν είναι καλός στο ποδόσφαιρο.
Κι εγώ θα μπορούσα να το κάνω αυτό, αν ήθελα.
- Απλά δε θέλω. - Τι είναι αυτά που λες;
- Απλά κάνω κουβέντα. - 'Εχεις κοπελιά;
- Εδώ; - Οπουδήποτε.
Όχι. Γιατί;
Απλά κάνω κουβέντα.
Το δεξί χέρι πάνω απ' τον πάσσαλο. Μένουν 3 μπάλες. Ποιος δεν κατάλαβε;
Μόνο τον φίλο τηςΣαλ, τον Μπαγκς, τον μαραγκό μας, δεν συμπαθούσα.
Εε, Ρίτσαρντ! Μπορείς να το κάνεις αυτό;
Μπορείς να φτιάξεις τίποτα;
Οι άντρες πρέπει να 'χουν ταλέντο στα χέρια.
'Ετοιμοι, παιδιά!
'Εκπληξη!
Κάθε κοινότητα έχει την ιεροτελεστία της.
Η δικιά μας ήταν απλή: ο τελευταίος έκανε τατουάζ στον επόμενο.
- Πονάει πολύ, εντάξει; - Τι είπε;
Άντυ, φέρε το δικό σου πιο κοντά.
'Ελα, Ρίτσαρντ!
Θεέ μου!
Χριστούλη μου!
Με πέθανε στον πόνο!
'Ηταν ο παράδεισος, απ' όλες τις απόψεις.
Εκτός από ένα πράγμα.
Η επιθυμία είναι επιθυμία, όπου και να πας.
Δεν ξεθωριάζει απ' τον ήλιο, ούτε ξεπλένεται απ'την παλίρροια.
Φρανσουάζ.
Πρώτον: απλά σε πειράζει.
- Για τι πράγμα μιλάς; - Δεύτερον: δε μιλάς γαλλικά.
Τρίτον: αυτός μιλάει γαλλικά. Κι ακόμα καλύτερα...
τέταρτον: είναι Γάλλος.
Πέμπτον: είναι πολύ καλύτερος στο ποδόσφαιρο από σένα.
Κι έκτον: είσαι λίγο περίεργος, Ρίτσαρντ.
Αυτό αρέσει σε μερικά κορίτσια, αλλά όχι σ'αυτά που αρέσουν σ' εσένα.
- 'Ετσι λες; - Δε σε παράτησε η γκόμενά σου;
- Δεν έφταιγα εγώ! - 'Εβδομον: κοίτα τους αντίχειρές σου!
- Σε προδίδουν κατευθείαν. - Τι εννοείς;
Παίζεις πολλά ηλεκτρονικά!
Αυτό είναι ένα έντονο δείγμα ασυμβατότητας.
Γιατί έχω την εντύπωση ότι θέλεις να μου πεις κάτι;
Δεν έχεις ούτε την παραμικρή επλίδα.
- Με κατάλαβες; - Ευχαριστώ.
Γι' αυτό, απόλαυσε την παραλία και κόψε τις μαλακίες.
- Ευχαριστώ πολύ. - Ευχαρίστησή μου!
Όχι, δεν μπορείς. Όχι!
Όχι! Άφήστε με!
- Άφήστε με! - Αυτό είναι το κρεβάτι μου!
- Μπορώ να σε βοηθήσω. - Δε θέλω να με βοηθήσεις.
'Ενα λεπτό θα μου πάρει μόνο.
Όχι, δε θέλω! Θέλω να πάω στη χώρα...
σε οδοντίατρο. Πρέπει να πάω. Σαλ!
Τι είναι αυτά; Θέλεις να πας σε οδοντίατρο;
- Ναι. - Αποκλείεται.
'Ελα τώρα!
Φέρσου γενναία.
Πώς πάει, Ρίτσαρντ;
Ωραία.
- Είσαι εντάξει μ'αυτό; - Ναι.
'Εχουμε το μυστικό μας, έτσι δεν είναι;
Μερικές φορές χρειάζεται και λίγος πόνος για να μείνει έτσι.
Εξαιρετικά.
Εξαιρετική συμπεριφορά.
Κανένα πρόβλημα.
Γαμώτο!
Καλή δουλειά!
Για να σου περάσει ο πόνος.
Ώρα να πιούμε.
Ρίτσαρντ.
Ναι;
Θέλεις να έρθεις στην παραλία μαζί μου;
Ναι, βέβαια.
Είσαι ευτυχισμένος, Ρίτσαρντ;
Ευτυχισμένος;
Ναι.
Ναι, υποθέτω.
Η παραλία, δηλαδή, είναι απλά υπέροχη.
Πιστεύεις ότι σε αγνοώ;
Όχι.
Εγώ το πιστεύω, όμως.
Είναι γιατί είμαι με τον Ετιέν. Είναι δύσκολο να περνάω χρόνο μαζί σου.
Δεν υπάρχει κανένας ιδιαίτερος λόγος που θα 'πρεπε να το κάνεις.
- Να περνάς χρόνο μαζί μου, εννοώ. - Φυσικά και υπάρχει.
Μου αρέσεις.
Πολύ.
Το 'χεις πει αυτό στον Ετιέν ή...
Όχι.
Είναι το μυστικό μας.
Εντάξει.
Κοίτα, εκεί! Το πλανκτόν. Γαρίδες.
Όταν διαταράσσονται, λαμποκοπούν.
'Ελα!
Εκείνο το βράδυ υποσχεθήκαμε στον εαυτό μας- και το πιστεύαμε...
ότι δε θα το μάθαινε κανείς.
- Θέλω να σου μιλήσω. - Για τι πράγμα;
Για σένα και τη Φρανσουάζ.
Τι εννοείς, για μένα και τη Φρανσουάζ;
Εννοώ, Ρίτσαρντ...
- ..ότι θέλω να 'ναι ευτυχισμένη. - Ναι.
Εννοώ... φυσικά.
- Όλοι αυτό θέλουμε, έτσι; - Σκάσε επιτέλους!
Βούλωσέ το, σε παρακαλώ.
Κι αν είναι ευτυχισμένη μαζί σου...
τότε δε θα σταθώ εμπόδιο.
Ετιέν, φίλε μου...
- ..δεν ξέρω για τι πράγμα μιλάς. - Άι γαμήσου, Ρίτσαρντ! Το ξέρω!
Εντάξει; Το ξέρω!
Όλοι το ξέρουν!
Το πρόβλημα είναι να δούμε τα ψάρια.
Με τη βροχή και τον άσχημο φωτισμό, είναι πολύ δύσκολο να τα πιάσουμε.
Μπορεί να κρατήσει και μέρες.
Καμιά φορα πεινάμε πολύ.
Δώσ' το μου αυτό.
Ρίτσαρντ!
Βγες έξω!
Δε σ' ακούω!
Κι εσείς δε μ' ακούτε.
- Καρχαρίας! - 'Ελα!
Εντάξει, εντάξει.
Εντάξει, εντάξει, είπα!
Πριν αρχίσω, θα 'θελα να σας υπενθυμίσω κανα-δύο πράγματα.
Πρώτον: πρέπει να μείνετε ήρεμοι.
Εντάξει;
Και δεύτερον: δεν πρέπει να δείξετε ότι φοβάστε.
- Πες μας. - Γιατί οι καρχαρίες...
μπορούν και μυρίζουν το φόβο.
Όπως ακριβώς μυρίζουν το αίμα.
Κι έτσι ήρθε κατά πάνω μου.
Όπως ακριβώς περίμενα ότι θα 'κανε.
Όπως ακριβώς το ορίζει η φύση.
Με τα σαγόνια του ορθάνοιχτα.
Με σειρές κοφτερά σαν ξυράφια δόντια, να λάμπουν κάτω απ' το νερό.
Και την ουρά του να πηγαίνει πέρα- δώθε, καθώς ορμούσε να σκοτώσει.
Σας τ' ορκίζομαι...
είδα όλη μου τη ζωή να περνάει απ'τα μάτια μου.
Αλήθεια λέω. Δεν είχα τίποτα άλλο εκτός από αντανακλαστικά.
Αντανακλαστικά και το ένστικτο της επιβίωσης, που σου φωνάζει...
"Όχι! Δε θα πεθάνω σήμερα!"
Εκείνη τη στιγμή, ήξερα ότι θα 'ταν ή ο καρχαρίας ή εγώ.
Κι ο καρχαρίας το ήξερε.
Κι εγώ το ήξερα.
Όμως, Θεέ μου!
Δεν ήταν τίποτα προσωπικό, έτσι; Είναι ο τρόπος που λειτουργεί η φύση.
Αλλά, αν θυμάμαι καλά...
στην τελευταία λάμψη των ματιών του...
μοιραστήκαμε μία στιγμή...
που μου είπε: "Εε, Ρίτσαρντ."
"Απόλαυσε το δείπνο σου, φίλε."
Περίεργο πράγμα το να σκοτώνεις καρχαρία, έτσι, Ρίτσαρντ;
Είναι απλά ένα μεγάλο ψάρι, Μπαγκς.
Απλά ένα μεγάλο ψάρι;
Ναι, ίσως! 'Ισως όταν είναι μωρό ακόμα και δεν έχει μάθει να σκοτώνει.
Τότε είναι ίσως ένα μεγάλο ψάρι.
Όταν είναι μία λευκή, θυμωμένη μάνα, με τη γεύση αίματος στο στόμα της...
τότε είναι διαφορετικά.
Θεέ μου!
Συγνώμη, Μπαγκς. Εγώ είμαι μόνο...
ή αυτή η υγρασία μας έχει νυστάξει όλους;
'Ισως ν' ακούσουμε τη διαφορετική και σίγουρα ενδιαφέρουσα ιστορία σου...
κάποια άλλη φορά, έτσι;
Πολύ ενδιαφέρουσα. Κέιτυ!
- Καληνύχτρα, πιτσουνάκια μου. - Σκάσε!
Για λίγο καιρό, είμασταν ανέπαφοι μέσα στην ευτυχία μας.
Ακούστε, όλοι!
Κάντε ησυχία!
'Εχουμε πρόβλημα. Δεν είναι σοβαρό, αλλά όπως θα ξέρετε μερικοί...
κανα-δύο σακιά ρύζι, μολύνθηκαν από ένα μύκητα.
Επειδή το φυλάμε σ' εκείνη την παράγκα.
- Πόσες φορές πρέπει να γίνει αυτό; - Αγγαρεία για ρύζι!
Πρέπει κάποιος νά 'ρθει μαζί μου για ν' αγοράσουμε κι άλλο ρύζι.
Μην προσφέρεστε όλοι μαζί.
Ρίτσαρντ.
Θά 'ρθεις στην Κο Πα-Νιαν μαζί μου;
- Δεν ξέρω. Δηλαδή... - Θά 'ρθω εγώ μαζί σου.
Μην ανησυχείς, Μπαγκς. Θα έρθει ο Ρίτσαρντ.
Αλήθεια;
- Συμφωνείτε να έρθει ο Ρίτσαρντ; - Φυσικά.
Ωραία, λοιπόν. Τότε θά 'ρθω στην Κο Πα-Νιαν μαζί σου.
Λοιπόν, Ρίτσαρντ...
θέλω οδοντόπαστα κι οδοντόβουρτσα, έτσι;
Εντάξει.
Κι ένα καινούριο μαγιό κι ένα καπέλο.
Ρίτσαρντ.
100 ασπιρίνες, 100 παρακεταμόλη κι έξι κουτιά ταμπόν.
4 μπαταρίες και 20 προφυλακτικά. Βάλε 40 τα προφυλακτικά.
- Κι ένα μπουκάλι βότκα. - 'Εξι κουτιά σοκολάτες.
4 κουτιά ταμπόν, σε διάφορα μεγέθη.
Μύρισέ με. Είναι η μυρωδιά μου πλέον.
Γίνομαι ψάρι, Ρίτσαρντ.
Το κανονικό σαπούνι για κανονικούς ανθρώπους είναι για πέταμα.
Χρειάζομαι κάτι τοξικό, κάτι βιομηχανικό, εντάξει;
Μία κονσέρβα με κάρυ βοδινού. Υπέροχο.
Όσες μπαταρίες μπορείς να βρεις.
Και μία... Ντέιλυ Τέλεγκραφ.
Για το κρίκετ, ξέρεις...
- Γέμισε την τσάντα με απαλό κωλόχαρτο. - Απαλό κωλόχαρτο;
Τσάι από γιασεμί, βιξ, λιποζάν, λάδι από τσάι, λάδι μπάνιου...
- 'Ενα μεγάλο μπουκάλι ξανθυντικό. - ..κοντίσιονερ για μαλλιά και σώμα...
- Οτιδήποτε έχει ζάχαρη. - 12 κούτες χαρτάκια.
Κύμινο, ζαφορά, κανέλα.
..αποσμητικό και γαλάκτωμα καθαρισμού μακιγιάζ.
Εσύ τι θέλεις;
Όταν πας στην Κο Πα-Νιαν, τα χέρια σου κοντά...
και το πουλί σου στο παντελόνι σου.
Γαμώτο!
Μου είχε λείψει ο κλιματισμός κι οι παγωμένεςμπίρες...
αλλά μόλις φτάσαμε στην Κο Πα-Νιαν...
ήθελα μόνο να ξαναφύγω.
Μέσα σ' ένα λεπτό κατάλαβα γιατί είμασταν τόσο ξεχωριστοί...
γιατί κρατούσαμε το μυστικό μας.
Γιατί αν δεν το κρατούσαμε μυστικό...
αργά ή γρήγορα, θα γίνονταν όλα έτσι.
Καρκίνοι.
Παράσιτα.
Που κατατρώνε τον κόσμο όλο.
Σε κανα-δύο μήνες. 'Ισως και σ' ένα χρόνο.
Ναι, στ' αλήθεια.
Τι;
Μου αρέσει εδώ, ξέρεις. Είναι όλα διαφορετικά.
Είπα, είναι όλα διαφορετικά!
Όχι, θα ξαναπάρω τηλέφωνο. Το υπόσχομαι.
Κι εμένα μου λείπετε. Εντάξει.
Εντάξει. Αντίο!
Αντίο.
Πώς αισθάνεσαι που βρίσκεσαι ξανά στον έξω κόσμο;
- Δεν είναι όπως τα θυμόμουν. - Όσο πάει και χειροτερεύει.
Εε, ο Ρίτσαρντ είναι! Που να με πάρει!
Τι κάνεις, ρε φίλε;
'Ελα εδώ, Σάμυ!
- Ρικάρντο! Τι γίνεται, φιλάρα; - Να σας γνωρίσω τον άνθρωπό μας!
Τον άνθρωπο με το χάρτη.
Θα έρθουν μαζί μας, αδερφέ.
Πέρασε πολύς καιρός, αλλά ξέρεις τώρα...
Ακούστε, παιδιά. 'Εκανα λάθος.
Τι είναι αυτά που λες;
Όχι, ακούστε με. Δεν υπάρχει η παραλία.
- Δεν το πιστεύω ότι σε πετύχαμε! - Δεν υπάρχει η παραλία;
Όχι. Σοβαρά τώρα, ο χάρτης αυτός ήταν πλαστός.
- Είναι όλα μία απλή ιστορία. - Καλά τώρα...
Όχι! Είναι ένας μύθος. Δεν υπάρχει στ' αλήθεια.
- 'Ελα τώρα. - Ο χάρτης ήταν πλαστός, εντάξει;
Δεν θα μας το 'λεγες τότε, έτσι; Σκέτος παράδεισος θα 'ναι!
Τι είναι αυτά που λες, ρε φίλε; Ε, Ζεφ;
- Νομίζω ότι απλά προσπαθεί να... - Σου είπα, ξέχασέ το! Εντάξει μαλάκα;
Την τελευταία φορά που σε είδα, σε κέρασα μπίρα.
Τους είπες, λοιπόν, πού πηγαίνατε;
Ναι.
Και είδαν το χάρτη;
- 'Εχουν αντίγραφο; - Όχι.
Εντάξει.
Νομίζω ότι μπορούμε να ηρεμήσουμε για λίγο.
Δε νομίζω ότι έχουν τα κότσια να το κάνουν, ούτως ή άλλως.
Δεν πρέπει, όμως, να το πούμε σε κανέναν.
Εντάξει; Θα είναι το μυστικό μας.
Ευχαριστώ.
Δεν κάνει τίποτα.
Λοιπόν, θα πάω να παίξω μπιλιάρδο με τη Σουμέτ.
Σουμέτ! Σνούκερ;
Γιατί δεν πας, λοιπόν, να ζεστάνεις το κρεβάτι;
'Ελα!
Σαλ;
'Εχω μία ερώτηση μόνο.
'Ηταν πολύ ωραία.
Όχι, δεν εννοούσα αυτό.
Πρόκειται για τον Μπαγκς.
Εντάξει.
Λοιπόν...
Ο Μπαγκς είναι ο φίλος μου...
ο σύντροφός μου. Εντάξει;
Εσύ είσαι απλά κάποιος με τον οποίο έκανα σεξ.
- Εντάξει; - Ναι.
- Απολύτως εντάξει. - Ωραία.
Κοιμήσου λίγο, τώρα. Μπορεί να θέλω να ξανακάνουμε σεξ το πρωί.
'Ηταν μία συμφωνία.
Δε θα έλεγε σε κανέναν για τον χάρτη.
Πλήρωσα τη σιωπή της κι αγόρασα το εισητήριο της επιστροφής μου.
Αλλά δεν ήθελα καν να σκέφτομαι το πραγματικό κόστος.
Εντάξει, Ρίτσαρντ, είμαστε έτοιμοι!
- Το 'πιασες, Κέιτυ; - Ναι! Κανένα πρόβλημα!
- Ρίτσαρντ! - Πρόβλημα, τέλος. Να το ξανθυντικό.
Πήραμε γαλάκτωμα καθαρισμού. Πήραμε δύο.
- Κι άλλο! Κι άλλο! - Ρίτσαρντ, σε λατρεύω!
Αυτό θα μου κρατήσει για...
Υπέροχα! Είσαι καταπληκτικός.
- Πήρες τις μπαταρίες; - Να 'τες.
Ναι!
Αυτό είναι για σένα, Στεν. Κρίστο...
Εεε, Ρικάρντο!
Μία κονσέρβα κάρυ βοδινού;
Φωτογραφική μηχανή μίας χρήσεως.
Δεν είναι σαν και την άλλη που είχες, αλλά δεν πειράζει, έτσι;
Όχι, δεν πειράζει. Μου αρέσει.
Τι τρέχει;
- Πώς ήταν; - Η αγγαρεία για το ρύζι; Μια χαρά.
Κανένα πρόβλημα.
Εννοώ, που ήσουν με τη Σαλ.
Μια χαρά τα πήγαμε.
Μερικοί λένε ότι της αρέσεις.
Δεν πρόσεξα τίποτα τέτοιο.
- Δεν έγινε τίποτα, δηλαδή; - Φυσικά και δεν έγινε τίποτα!
Μου τ' ορκίζεσαι;
'Ημουν τόσοχαρούμενος που γύρισα...
που δεν μπορούσα να καταστρέψω τη στιγμή.
Ναι.
Ναι, σου τ' ορκίζομαι.
Μου έλειψες.
Ελάτε όλοι! Όλοι, παρακαλώ!
Ελάτε, σας παρακαλώ.
Όλοι μαζί. Κοντά.
Σας παρακαλώ!
Όλοι μαζί, κοντά.
Ωραία. Λίγο πιο πίσω, τώρα.
'Ενα, δύο, τρία!
Κι έτσι συνέχισα από 'κεί που είχα σταματήσει.
'Ηταν λες και το ταξίδι μου δεν είχε γίνει ποτέ.
Σχεδόν ποτέ.
Θα γίνεις καλά!
Καρχαρίας!
Σκάστε! Δεν έχει πεθάνει!
Το πόδι μου!
Μπορούμε να σε πάμε σε νοσοκομείο. Μπορούμε να το κάνουμε αυτό.
Όμως, όσο είσαι εκεί, δεν πρέπει να πεις σε κανέναν πού έγινε αυτό.
Πρέπει να φυλάξουμε το μυστικό μας.
Τι λέει;
Λέει ότι πρέπει να φέρετε βοήθεια εδώ. Δεν πλησιάζει το νερό.
Το καταλαβαίνω αυτό, αλλά δε γίνεται να φέρουμε κανέναν εδώ.
- Πρέπει να φέρετε βοήθεια! - Δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό!
Πρέπει να φύγεις. 'Η θα μείνεις και θα υποστείς τις συνέπειες.
Διαφωνεί κανείς;
Τι λέει;
Θέλει να μάθει τι απέγινε ο φίλος του.
Μαζευτήκαμε εδώ σήμερα για ν' αποχαιρετήσουμε τον Στεν.
Μακάρι να πάρει ο Θεός την ψυχή σου.
Αναπαύσου για πάντα εν ειρήνη, φίλε.
Θα μας λείψεις.
Jag alskar dig απ' τον Κρίστο κι εμένα.
Ripοsati in pace απ' τον Λορέντζο.
Μετά την κηδεία, προσπαθήσαμε όλοι να επανέλθουμε στο κανονικό.
Αλλά, δεν ήταν το ίδιο.
'Ηταν εμφανές ότι το πρόβλημα ήταν ο Κρίστο.
Σκάσε!
'Όταν σου επιτεθεί καρχαρίας ή σε οποιαδήποτε μεγάλη τραγωδία...
το σημαντικό είναι να σε φάει και να πεθάνεις.
'Εστι, σου κάνουν κηδεία και κάποιος βγάζει ένα λόγο...
κι όλοι λένε τι καλός άνθρωπος που ήσουν.
'Η γίνεσαι καλά...
κι όλοι το ξεχνούν.
- Δεν το αντέχω άλλο. - Κρίστο, σε παρακαλώ.
Φοβερή ατμόσφαιρα.
Γίνε καλά ή πέθανε.
Είναι αυτή η ενδιάμεση αναμονή που σπάει τα νεύρα όλων.
Ακούστε με. Δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό.
Είναι απαράδεκτο!
- Πάρτε τον πίσω! - Εντάξει είναι εδώ.
Γαμημένα ζώα!
Γιατί το κάνετε αυτό, ε; Πείτε μου!
Πώς μπορείτε και το κάνετε αυτό;
Ρίτσαρντ!
Γαμημένα καθάρματα!
Καθάρματα!
Το φέρσιμό μας θα καταδικαζόταν εύκολα, αν δεν είχε αποτέλεσμα.
'Όμως, μάτια που δε βλέπονται, όντως γρήγορα λησμονιούνται.
Μόλις έφυγε, αισθανθήκαμε όλοι καλύτερα.
Στην παραλία είναι εύκολο να γυρίσεις την πλάτη σου...
αλλά όχι και τόσο εύκολο να ξεχάσεις.
Δώσ' τους δολάρια. Γάμησε τις κόρες τους. Κάν' τη τη Χώρα των Θαυμάτων!
'Ελα μαζί μου, Ρίτσαρντ.
Κρατάει ή δεν κρατάει...
χάρτη στα χέρια της;
Της τον αντέγραψες εσύ...
ή όχι;
Δε με νοιάζουν τα ψέματα, ξέρεις.
Όμως, αυτός ο χάρτης είναι πρόβλημα!
Θυμάσαι τους αγρότες; Αυτούς τους ανθρώπους με τα όπλα;
Μας είπαν: " Όχι άλλοι εδώ."
Και τώρα φαίνεται ότι τους μοιράζουμε κι οδηγούς!
Σαλ. Μπορούμε...
Δεν μπορούμε να τους το εξηγήσουμε; Ας πούμε ότι το έκανε ο Ντάφυ.
Να τους το εξηγήσουμε;
Θέλω να είσαι εδώ κάθε μέρα, μέχρι να έρθουν.
- Εδώ; - Ναι, εδώ.
Θέλω να πάρεις πίσω το χάρτη. Ό,τι και να γίνει, πάρε πίσω το χάρτη.
Περίμενε! Σαλ!
- Μπορεί να 'ναι εκεί για βδομάδες! - Ακριβώς.
- Κι εσύ θα 'σαι εδώ και θα περιμένεις. - Και τι να κάνω μόλις έρθουν;
Να τους πάρεις το χάρτη!
Εσύ τον έφτιαξες και τους τον έδωσες! Τώρα πάρ' τον πίσω και διώξ' τους.
Σαλ!
Θα τους πεις και τι άλλο έκανα;
Αυτό ήταν πραγματικό πρόβλημα.
Όύτε κι εγώ ήθελα να έρθουν εδώ.
Αλλά τι ακριβώς περίμενε ότι θα 'κανα;
'Ότι θα τουςκυνηγούσα; 'Ότι θα τους φοβέριζα; Με τι;
Μέχρι ν' ανέβουν εδώ πάνω, θα χα, μάλλον, ψοφήσει της πείνας.
- Εσύ είσαι, Σαλ; Πάρε το φως απ' το... - Γουρούνι!
Να με πάρει! Γιατί το 'κανες αυτό; Δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο!
- Πρέπει να μείνω εδώ πάνω! - Δεν ήταν γι 'αυτό, εντάξει;
- Γιατί ήταν τότε; - Για σένα και τη Σαλ.
Αα, γι' αυτό.
Ναι, γι' αυτό! Το είπε σ' όλους!
Κι εγώ ήμουν η τελευταία που το έμαθε!
Τουλάχιστον αυτή πιστεύει στην τιμιότητα. Όχι σαν και σένα.
Φρανσουάζ...
Τι μπορώ να πω;
Δεν υπάρχει τίποτα να πεις.
Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ που μου 'κανες τη ζωή τέλεια!
Υπέροχα.
Θεέ μου...
Να με πάρει!
Σκατά!
Είσαι τόσο ηλίθιος!
Αν και ήξερα ότι θα συνέβαινε, ήμουν συντετριμμένος.
Κι υποθέτω ότιμου άξιζε.
Θα μπορούσα να της είχα πει ό,τι δικαιολογία ήθελε...
αλλά και πάλι δε θα χε καμία σημασία.
Υπέροχα. Υπέροχα.
Στην αρχή νόμιζα ότι θα πέθαινα εκεί πάνω.
'Ότι θα τελείωνε ο κόσμος μου εκεί.
'Όμως δεν τελείωσε.
Πολύ σύντομα βρήκα άλλα πράγματα να με κρατούν απασχολημένο.
Και πρινκ αλά-καλά το καταλάβω...
ανακάλυψα ότι η αγάπη, όπως και η θλίψη...
ξεφτίζει σιγά-σιγά...
κι αντικαθιστάται από κάτι πιο συναρπαστικό.
Κι έτσι, η ζωή μου στους λόφους αποδείχθηκε μεγάλη βελτίωση.
Εδώ πέρα μπορούσα να κάνω ό,τι ήθελα.
Δεν έπρεπε να ψαρεύω, ούτε να κάνω τον αγρότη, ούτε ν' ανέχομαι κανέναν.
'Επαιζα το δικό μου παιχνίδι τώρα.
Και δεν είχα απολύτως κανένα λόγο να γυρίσω.
ΜΠΟΝΟΥΣ
ΤΕΛΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ. ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΞΑΝΑΔΟΚΙΜΑΣΕΤΕ;
Εντάξει. 'Εκανα απλά μαλακίες.
Αλλά όσο πιο πολύ έμενα μακριά τους, τόσο λιγότερο μου έλειπαν.
Και βρήκα καινούριους παίκτες.
'Εστω κι αν δεν το ήξεραν ακόμα.
Το δάσος ήταν η περιοχή μου.
Και αποστολή μου, η ανάκτηση του χάρτη.
Κι αυτοίήταν...
οι αμυντικοί μου παίκτες.
'Ημουν ο μόνος που έβλεπε τα πάντα...
πώς ταίριαζαν όλα τα κομμάτια του παζλ.
Το νησί.
Εγώ.
Αυτοί.
Όι εισβολείς.
'Όλα συνδέονταν.
'Όλοι έπαιζαν το ίδιο παιχνίδι.
Και στο κέντρο όλων...
υπήρχε ένας άνθρωπος.
Ό Ντάφυ.
Μέσα!
Ρίξε μια ματιά, Ρίτσαρντ!
Ιοί, Ρίτσαρντ!
Καρκίνοι!
Ο τεράστιος, αδηφάγος καρκίνος, που κατατρώει τον κόσμο όλο!
Στην παραλία! Στους δρόμους!
Δώσ' τους δολάρια και γάμησέ τους τις κόρες!
Ξεκίνησε με τέσσερις!
Τέσσερις μόνο! Αλλά πολλαπλασιάζονται!
Καιρός να τους σταματήσουμε!
'Ετος μηδέν, μικρέ!
'Ετος μηδέν!
Είσαι μαζί μου ή εναντίον μου;
Μαζί σου μέχρι τέλους, Ντάφυ!
Ρίτσαρντ;
Πού ήσουν, ρε φίλε;
Τι κάνεις εδώ στα σκοτεινά;
Βελτιώνω τη νυχτερινή μου όραση.
Για ποιο λόγο, φίλε;
Ξέρεις ποιον σκέφτομαι πολύ;
Δεν έχω ιδέα.
Τον Ντάφυ.
Τον Ντάφυ;
Τον θαυμάζω.
Ούτε καν τον ήξερες.
Σωστά.
Αλλά ο άνθρωπος είχε στυλ.
'Ελα εδώ!
'Ελα εδώ, γαμώτο μου!
Ναι! Για σένα μιλάνε.
- Γκρινιάζεις, αυτό είναι όλο. - Δεν γκρινιάζω.
- Ποιο είναι το πρόβλημά του; - Νομίζεις ότι εγώ τον συμπαθώ;
- Τι κάνει όλη τη μέρα; - Δε δουλεύει στον κήπο καθόλου.
Αλλά κλέβει το φαγητό μας. Είμαι σίγουρη γι' αυτό.
Ακούς τι λένε;
Τεμπέλης, σουρωμένος κι άχρηστος μαλάκας!
'Ελα στα συγκαλά σου, τώρα.
Δε γίνεται να τριγυρνάς στα σκοτάδια και να μη μιλάς σε κάνεναν.
Τι νομίζεις ότι κάνεις, φίλε; Τι σου 'χει συμβεί;
Μια χαρά ήσουν πριν κανα-δύο βδομάδες.
Τι στο διάολο σου συμβαίνει τώρα;
Κοίτα πώς είσαι!
Και μιλάς για τον Ντάφυ;
Ο Ντάφυ ήταν τρελός. Πήγε στο δάσος και ξέφυγε τελείως. Πάει αυτός!
Ρίτσαρντ!
Μ' ακούς που σου μιλάω;
Μην τρελαθείς κι εσύ. Με καταλαβαίνεις;
Μην πας εκεί! Μείνε μαζί μας. Γύρνα πίσω, Ρίτσαρντ!
Είναι καλοί άνθρωποι αυτοί. Μιλάνε για σένα γιατί τα 'χεις χάσει τελείως!
Μην το κάνεις, φίλε.
..πάρα πολλές απολαύσεις.
..ξέφυγε από κάθε έλεγχο.
Και τώρα φαίνεται λες και τους μοιράζουμε οδηγούς!
Μανιταράκι, Ρίτσαρντ;
Όχι, ευχαριστώ, Ντάφυ.
Δε χρειάζομαι βοήθεια για να δω τη γραφή στον τοίχο.
- Πολύ χαίρομαι που τ' ακούω αυτό. - Πρέπει να 'χω καθαρό κεφάλι.
- Πλησιάζει. Φτάνει όπου να 'ναι. - Το έτος μηδέν;
Ακριβώς, μικρέ.
Ξέρεις κάτι;
Εσύ μου έδειξες το δρόμο, Ντάφυ.
Εσύ μου έδειξες την αλήθεια.
Δεν έχει πλέον σημασία τι νομίζω εγώ. Όλα εξαρτώνται από σένα τώρα.
Δε θα σ' απογοητεύσω.
Εεε, Ρίτσαρντ.
Δε θέλω να σε προσβάλω, αλλά...
σου 'χει στρίψει, φίλε.
Χάρηκα πολύ για τη γνωριμία, Ντάφυ.
Περιπολία στο Δέλτα. Αναζήτηση και καταστροφή.
Δε θέλουμε καμία επαφή.
- Μου λέει, λοιπόν, ο υπολοχαγός... - Πήγαινε εκεί και τράβηξε τα πυρά!
- Με καμία Παναγία. - Παραβαίνεις διαταγή;
- 'Ετσι φαίνεται. - "Ετσι φαίνεται";
Τότε το Μ-16 μου εκπυρσοκρότησε από μόνο του.
Εκπυρσοκρότησε από μόνο του!
Πάμε!
Γύρνα πίσω, Σαμ!
Δεν εξηγείται αλλιώς! Είμαστε στον παράδεισο της μαριχουάνας!
..το πρωί και κάνω δύο τσιγαριλίκια το βράδυ.
Κάνω δύο τσιγαριλίκια το απόγευμα και μετά είμαι φίνα...
- Γεια. - Γαμώτο!
Είμαστε Αμερικάνοι.
Τουρίστες.
- Αμερικάνοι. - Είχαμε ένα χάρτη.
Κι ήρθαμε εδώ...
αλλά κάναμε λάθος. Συγνώμη. Θα φύγουμε τώρα.
- 'Ελα. - Θα φύγουμε τώρα.
- Θέλουμε απλά να φύγουμε. - Δώσ' τους κάτι.
Δώσ' τους χρήματα.
Κοιτάξτε! 'Εχω αμερικάνικα δολάρια.
Θέλετε αμερικάνικα... χρήματα;
Ορίστε.
Δικά σας!
'Εχω και το ρολόι μου. Παίζει και μουσική.
Αυτή είναι η έκτη μας χρονιά εδώ!
Θέλω να βλέπω στο μέλλον.
Γιατί βλέπω ότι, παρά τα προβληματα που είχαμε...
Σωστά;
..παρά τα προβλήματα που είχαμε...
έχουμε πάρα πολλά που μας εμπνέουν εδώ.
Και δε μιλάω μόνο για το νησί.
Μιλάω για εσάς τους ίδιους.
Εσείς είστε που κάνετε αυτό το μέρος τόσο ωραίο.
Και είναι ωραίο.
Προσπάθησα να θυμηθώ τον παλιό μου εαυτό. Δενμπορούσα, όμως.
Στην υγεία του νησιού!
Στην υγειά σας!
Κι όσο έμενα εκεί...
Στο μέλλον!
..δε θα τον ξανάβρισκα ποτέ.
'Ελα μαζί μου! Πρέπει να σου μιλήσω! Άκουσέ με!
Σταμάτα!
Άκουσέ με!
Πρέπει να σου μιλήσω! Σταμάτα! Άκουσέ με, Φρανσουάζ!
Σταμάτα, γαμώτο! Σταμάτα!
Σταμάτα!
Δε θα σου κάνω κακό! Εντάξει;
Εγώ είμαι, ο Ρίτσαρντ.
Με θυμάσαι;
Αυτός που δεν ξέρει να παίζει ποδόσφαιρο;
Αυτός που δεν έχει κοπελιά;
Θυμάμαι.
Απλά έλειψα για λίγο.
Αυτό είναι όλο.
Τα 'κανα σκατά! 4 άνθρωποι πέθαναν. Δεν ξέρω τι άλλο θα κάνουν!
Πρέπει, όμως, να φύγουμε τώρα! Οι τρεις μας μόνο.
- Όπως και πριν. - Ρίτσαρντ...
δεν μπορώ να τον αφήσω.
- Θα τον πάρουμε μαζί μας τότε. - Κοίταξέ τον.
Δες πώς είναι. Δεν μπορούμε να τον κουνήσουμε.
'Επαθε γάγγραινα.
Απλώνεται παντού.
Θα πεθάνει.
Περιμένετέ με στη βάρκα.
Ό Κρίστο υπέφερε γιατίδε θέλαμε να μαςχαλάσει τίποτα το κέφι.
Στο τέλειο παραθαλάσσιο συγκρότημάμας...
τίποτα δενεπιτρέπεται να διακόψει το κυνήγι των απολαύσεων.
Όύτε καν ο θάνατος.
Νομίζετε ότι θέλω να σας κάνω κακό;
'Ενας απλός αγρότης είμαι.
Με καταλαβαίνετε;
Εργάζομαι.
Στέλνω χρήματα στην οικογένειά μου.
Αν έρθουν πολλοί σ' αυτό το νησί...
αυτό σημαίνει προβλήματα για μένα!
Δε θα μπορώ να δουλέψω...
ούτε να στείλω χρήματα κι η οικογένειά μου δε θα'χει να φάει!
Είπαμε όχι άλλοι.
Όμως ήρθαν κι άλλοι.
Κι εσείς...
Εσείς τους δώσατε το χάρτη!
Τώρα πρέπει να πάτε όλοι στα σπίτια σας.
Ξεχάστε το νησί αυτό. Ξεχάστε την Ταϋλάνδη!
- Με καταλάβατε; - Ναι.
Όχι.
Τι;
Όχι.
Δε θα φύγουμε.
Είναι και δικό μας σπίτι αυτό.
Είναι το σπίτι μας!
Το χτίσαμε με τα χέρια μας! Και δε θα φύγουμε από 'δώ!
'Ελα τώρα, Σαλ.
Νομίζω ότι κάνεις μεγάλο λάθος.
Αλήθεια.
- Αφού λέει ότι πρέπει να φύγουμε... - Σκάσε, Ρίτσαρντ!
Εσύ φταις για όλα, ούτως ή άλλως.
Ποιος αντέγραψε το χάρτη, Ρίτσαρντ;
Είσαι έξυπνος, μικρέ.
Εσύ ήσουν που τριγυρνούσες στα πόδια μας!
- Όχι. Αφήστε τον να φύγει! - Εσύ έκλεβες κι έπαιζες με τα όπλα!
Κι έφερες ανθρώπους εδώ!
Αν θέλετε να μείνετε.
Αν θέλετε να μείνετε!
Σαλ!
Όχι, Σαλ!
Άκουσέ με, Σαλ.
Μην κάνεις καμιά τρέλα, εντάξει;
Μην κάνεις τρέλες, Σαλ. Άσε το όπλο.
Μας απογοήτευσες, Ρίτσαρντ. Μας δημιούργησες προβλήματα.
- Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, Σαλ! - Κάντε τη να σταματήσει!
- Βοηθήστε με! Κέιτυ! Βοήθησέ με! - Άσε με! Φύγε από 'δώ!
Βοηθήστε με!
Γαμημένα καθάρματα!
- Όχι! Μπαγκς! - 'Ελα, Σαλ! Κάν' το, Σαλ!
Δεν μπορείς να το κάνεις, Σαλ.
- Σκάσε! - Γιατί αν τραβήξεις τη σκανδάλη...
- ..τελείωσαν όλα και το ξέρεις! - 'Ελα.
Δεν είναι σαν τον Κρίστο που σάπιζε στο δάσος και δεν τον βλέπατε!
Δεν είναι σαν τους 4 που είδα εγώ να σκοτώνονται σήμερα!
Αυτή τη φορά...
θα το δουν όλοι, Σαλ.
Όλοι θα δουν τι χρειάζεται για να μείνει ο "παράδεισός" μας κρυφός.
- Εμπρός, λοιπόν, όλοι! Δείτε! - Σκάσε!
Δείτε όλοι τη Σαλ να το κάνει αυτό! Εμπρός, Σαλ, κάν' το.
Κάν' το, λοιπόν! Ναι!
Να δούνε το αίμα αυτή τη φορά. Να δούμε αν το αντέχουν.
Θεέ μου!
Το αντέχουν.
Όχι!
Κρατήσου πάνω μου.
Το παιχνίδι έληξε.
Δε θα 'φευγε, όμως, ποτέ.
Πίστευε σ' όλα πολύ για ν' αλλάξει ποτέ.
Κι έτσι, την αφήσαμε ακριβώςεκεί.
Κι όσο για τους υπόλοιπους...
κουβαλήσαμε τις αμαρτίεςμας και γυρίσαμε στις πατρίδεςμας...
για να μαζέψουμε τα συντρίμμια απ' ό,τι είχε απομείνει.
Φυσικά, δεν μπορείς ποτέ να ξεχάσεις όσα έχεις κάνει.
Προσαρμοζόμαστε, όμως.
Συνεχίζουμε.
Όνομα μέλους: Ρίτσαρντ
Κωδικός:
- Μπορώ να σας φέρω τίποτα; - Όχι, ευχαριστώ.
Κι όσο για μένα...
ακόμα πιστεύω στον παράδεισο.
Τώρα, όμως, ξέρω ότι δενείναι κάποιο μέρος που μπορείς να βρεις.
Γιατί δεν βρίσκεται όπου πας...
Είναι το πώς νιώθεις μία στιγμή στη ζωή σου, όταν ανήκεις κάπου.
Η ζωή στην παραλία
Κι αν τη βρεις αυτή τη στιγμή...
διαρκεί για πάντα.
ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΣΥΜΠΑΝ
Με αγάπη, Φρανσουάζ.
ENCODING,RIPPING,SUBTITLES ΚΩΣΤΑΣ Κ
ΤΕΛΟΣ